Wat betekent dit?
De uitdaging voor de stedenbouw in de eenentwintigste eeuw ligt in het vinden van de juiste balans tussen de zaken die voor iedereen belangrijk zijn en het creëren van vrijheid waar dat kan. Daarom moeten stedenbouwers zich in de eerste plaats gaan richten op de vormgeving van de condities waarbinnen de vrijheid georganiseerd kan worden. De stedenbouwer als marktmeester: geen allesoverheersende regisseur, maar een organisator van basisregels die wel bepaalt hoe de structuur van de markt is, maar niet wat op je kraam ligt. In stedenbouwkundige termen spreken we over het definiëren van een raamwerk met daarbinnen ontwikkeling op basis van het perceel, precies zoals dat ooit in de Amsterdamse grachtengordel gebruik was. De rol van de stedenbouwer gaat echter verder in het ragfijne spel van bouwen, renoveren en het veranderen van functies. De stedenbouwer zal uiteenlopende rollen moeten aannemen: soms die van ontwerper, dan weer van verleider, rekenaar en tekenaar. Maar ook zal de stedenbouwer als onderhandelaar of zelfs als ondernemer moeten optreden, die actief samenwerking organiseert en partijen uitnodigt en uitdaagt. Zo krijgt de Spontane Stad in de praktijk gestalte. In reactie op de huidige economische crisis dienen we onze planningstraditie kritisch tegen het licht te houden. In plaats van enkel bezuinigen en kosten reduceren, moeten we ons richten op de waardecreatie van stedelijk gebied en het daarmee mobiliseren van ‘klein geld op grote schaal’. De Spontane Stad is daarmee niet langer een kans, maar een noodzakelijke economische realiteit geworden.